Drukte

Na de vakantie had ik me voorgenomen om weer volop aan de slag te gaan. Met frisse energie wilde ik verder werken aan mijn tweede boek en tegelijkertijd aandacht blijven vragen voor Uit de Bende. De werkelijkheid bleek echter iets weerbarstiger.

Met het einde van de zomervakantie kwam ook de drukte van het dagelijks leven weer terug. De kinderen zijn naar school, de agenda loopt langzaam vol en op het werk wachten de projecten en werkzaamheden die tijdens de vakantieperiode zijn blijven liggen. Voordat je het weet, zijn de dagen weer gevuld en lijkt de tijd sneller te gaan dan je zou willen.

Dat is soms best een uitdaging. Schrijven is immers niet alleen achter een toetsenbord zitten en woorden op papier zetten. Er komt veel meer bij kijken. Het promoten van een boek, het onderhouden van de website, het schrijven van blogs, contact leggen met bibliotheken en boekhandels, nadenken over nieuwe verhalen en ondertussen ook nog gewoon het dagelijkse leven. Het zijn allemaal zaken die tijd vragen.

De afgelopen weken merkte ik dat er simpelweg minder tijd overbleef voor het schrijven dan ik had gehoopt. Soms zijn er dagen waarop ik nauwelijks aan een verhaal denk, omdat andere zaken alle aandacht opeisen. Vroeger zou ik dat misschien frustrerend hebben gevonden. Inmiddels probeer ik daar anders naar te kijken.

Schrijven is geen wedstrijd. Verhalen lopen niet weg en soms heeft een idee juist tijd nodig om te groeien. Ook wanneer er weinig woorden op papier verschijnen, blijven gedachten zich ontwikkelen. Personages krijgen vorm, scènes worden scherper en verhalen vinden langzaam hun weg.

Dat neemt niet weg dat ik graag weer meer tijd wil vrijmaken voor mijn tweede boek. De Gebroken Broederschap blijft een project waar ik veel energie van krijg en waar ik graag verder aan werk. De wereld van de Eerste Wereldoorlog verschilt enorm van die van Uit de Bende, maar juist dat maakt het voor mij als schrijver interessant.

Ondertussen blijf ik natuurlijk ook aandacht vragen voor mijn debuutroman. De reacties van lezers, recensenten en iedereen die het boek een kans heeft gegeven, geven mij nog altijd veel motivatie om daarmee door te gaan.

Misschien hoort deze fase er gewoon bij. Het zoeken naar een balans tussen werk, gezin, schrijven en alles wat daar omheen gebeurt. Soms lukt dat beter dan andere keren. Maar zolang de verhalen blijven komen, blijf ik schrijven. Al is het soms stap voor stap.