Het gewone leven

Na een paar heerlijke weken vakantie is het gewone leven weer begonnen. De koffers zijn opgeborgen, de foto's staan op de telefoon en de kinderen zijn inmiddels weer terug naar school. De rust van de vakantie heeft plaatsgemaakt voor het vertrouwde ritme van werk, school en alle afspraken die daarbij horen.

Toch merk ik dat ik veel heb meegenomen van die vakantieweken. De vakantie bood ruimte om op adem te komen na een bijzonder en druk jaar. De publicatie van Uit de Bende, de eerste reacties van lezers, de recensies en alles wat daarbij kwam kijken, maakten van het afgelopen jaar een periode die ik niet snel zal vergeten.

Hoewel ik tijdens de vakantie niet helemaal stil heb gezeten, was er wel tijd om na te denken. Over wat er achter me ligt, maar vooral over wat er nog voor me ligt. Want hoe bijzonder het ook is om mijn eerste boek in handen te hebben, als schrijver kijk je uiteindelijk ook vooruit.

Dat betekent niet dat ik stop met het promoten van Uit de Bende. Integendeel. Ik blijf trots op het verhaal dat ik heb geschreven en blijf graag aandacht vragen voor het boek. Elke nieuwe lezer, recensie of reactie blijft bijzonder en motiverend.

Tegelijkertijd voel ik ook de behoefte om verder te kijken en mijn horizon te verbreden. Daarom ben ik de afgelopen periode weer actief aan de slag gegaan met mijn tweede boek. Dat verhaal verschilt sterk van Uit de Bende. Waar mijn debuut zich afspeelt in de wereld van jongeren, groepsdruk en criminaliteit, neemt De Gebroken Broederschap de lezer mee naar de Eerste Wereldoorlog.

Centraal staan twee broers die ieder hun eigen keuzes maken in een wereld die steeds verder uit elkaar valt. Een verhaal over familie, loyaliteit, verdeeldheid en de gevolgen van keuzes die soms onvermijdelijk lijken. Het is een heel ander soort verhaal, maar juist dat maakt het voor mij als schrijver zo interessant om eraan te werken.

Of en wanneer dit boek gepubliceerd zal worden, weet ik nog niet. Maar de ambitie is er en de motivatie zeker ook. Na de rust van de vakantie voelt het goed om weer achter het toetsenbord te kruipen en verder te bouwen aan nieuwe verhalen.

Het gewone leven is weer begonnen. En dat geldt gelukkig ook voor het schrijven.