De lucht in de oude gymzaal was muf, een doordringende geur van vocht en verwaarlozing hing zwaar in de ruimte. Ondanks de vervallen staat van het gebouw, voelde het als hun thuis – hun toevluchtsoord, waar ze zich vrij konden bewegen en waar geen regels golden behalve die van henzelf. De vloer was bedekt met scheuren en vochtplekken en langs de muur stonden oude, roestige gymtoestellen, als stille getuigen van een tijd waarin deze plek vol leven was. Nu was het hun terrein, hun clubhuis.

De tafels en stoelen waren afgedankt, kromgetrokken door vocht en tijd, maar ze hadden alles zo ingericht dat het functioneerde. In het midden van de zaal stond Thomas’ troon: een oude, versleten fauteuil, het symbool van zijn leiderschap. De plek waar hij alle beslissingen nam, waar hij zijn controle over de groep liet gelden.

Thomas was vijftien jaar, lang voor zijn leeftijd, met bruin haar dat wat rommelig op zijn hoofd stond. Zijn bruine ogen, diep in zijn oogkassen liggend, gaven hem een donkere blik, die zowel intimiderend als intrigerend was. Zijn gezicht was normaal, zonder noemenswaardige bijzonderheden, en lichamelijk was hij niet groot en sterk, maar ook zeker niet mager. Hij had geen puistjes, wat hem een relatief verzorgde uitstraling gaf, ondanks de ruige omgeving waarin hij zich bevond. Niets in zijn achtergrond deed vermoeden dat juist hij de leider van een jeugdbende zou worden.

In een hoek van de zaal, verborgen achter een stapel oude matten, stond een kluis. Die kluis had hij ooit ergens op de kop getikt en vergrendeld met een stevige sleutel die hij altijd bij zich droeg. Niemand anders had toegang tot de kluis en Thomas was vastbesloten die controle te behouden. Hierin lag het geld – zorgvuldig opgeborgen, verdiend met beschermingsdiensten en kleine misdaden.

De bende was klein: Thomas, Casper, Kevin en Richard. Ondanks dat hadden ze hun omgeving stevig in de greep. Ze waren gevreesd in de buurt, zelfs door oudere jongens die zich normaal nergens door lieten intimideren. In de loop der tijd hadden ze genoeg geld verdiend om te voelen dat ze boven de rest stonden, en Thomas verdeelde de opbrengsten eerlijk onder zijn vrienden. Het was geen fortuin, maar genoeg om hun status te behouden en zichzelf te belonen.

Hij keek naar Casper, die naast hem zat met zijn gebruikelijke concentratie op het notitieboek waarin hij altijd hun plannen en strategieën vastlegde. Casper was de strateeg van de groep, de jongen die altijd de cijfers en details in de gaten hield. Hij was ook vijftien jaar, maar wat kleiner dan de rest van de jongens. Zijn gezicht had een wat grover uiterlijk, met een sterke kaaklijn en een paar opvallende grijsblauwe ogen die scherp en oplettend waren. Het was duidelijk aan zijn lichaam te zien dat hij jaren had gevoetbald: sterke benen en een goed getraind postuur waren kenmerkend voor hem – al begon dat wat af te nemen sinds hij twee jaar geleden was gestopt. De eerste sleet zat erin; zijn lichaamsbouw oogde wat minder gespierd. Casper had bruin haar, dat vaak wat onhandig in model zat, en hij had hier en daar enkele puistjes, die zijn jeugdige leeftijd verrieden. Zijn gezicht straalde een bepaalde intelligentie uit, alsof hij altijd de situatie kon inschatten en de beste strategieën kon bedenken voor de uitdagingen waarmee ze geconfronteerd werden.

Aan de andere kant zat Kevin, zijn ogen zoals altijd scherp en wantrouwend, klaar om in te grijpen als dat nodig was. Kevin, met zijn ruige achtergrond en ervaring met de politie, was de harde kracht van de groep. Hij was de grootste van het stel, met een gespierd lichaam dat getuigde van zijn kracht en uithoudingsvermogen. Zijn gezicht was ruig, met een paar littekens die verhalen vertelden van de confrontaties uit het verleden. Kevin had kort, blond haar dat vaak strak omhoog stond. Met zijn zestien jaar was hij de oudste van het stel. Maar wat hij miste aan intelligentie, maakte hij goed met brute kracht en loyaliteit. Zijn fysieke aanwezigheid gaf de andere jongens een gevoel van veiligheid, al was zijn temperament soms onvoorspelbaar.

En dan was er Richard, de vierde en laatste schakel. Hij was stoer, sterk en terughoudend, maar zijn loyaliteit stond buiten kijf. Het nieuws dat hij ging verhuizen, was een klap voor de groep. Ze hadden samen veel bereikt in de twee jaar dat de bende actief was. Hij was nu niet aanwezig; waarschijnlijk zat hij op school, waar zij ook hadden moeten zijn. Maar dit overleg had prioriteit, vonden ze.